Follow by Email

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2011

Για να δούμε ποιος φταίει τελικά.

Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2011

Διακοπές


Είναι Αύγουστος και θα ΄πρεπε να πλατσουρίζω αμέριμνος σε κάποια παραλία. Το βράδυ να πίνω  jameson και να ξυπνάω το πρωί με πονοκέφαλο. Να σας πω την αλήθεια το έκανα αλλά δε το ευχαριστήθηκα.  Εκεί που πήγαινα να χαλαρώσω "ντριιιν¨ από τη δουλειά. Μία ηλίθια ερώτηση φτάνει να σου χαλάσει τη μαγεία των "διακοπών". Εύκολη δικαιολογία ε; Έχω κι άλλη πιο πιστευτή. "Κρίση", λεφτά δεν υπάρχουν, άγχος για το μέλλον και οι υποχρεώσεις τρέχουν. Κάνεις μια βουτιά και σκέφτεσαι το "δάνειο". Στην επόμενη βουτιά το "ενοίκιο". Άσε δεν κάνω άλλη γιατί θα σκεφτώ την "εφορία" και θα πνιγώ.

Που όρεξη για ΔΙΑΚΟΠΕΣ.

Τι σημαίνει διακοπές άραγε; Διακοπή από τι; Διακοπή απ' τη δουλειά και τη ρουτίνα; Διακοπή από τις ίδιες φάτσες που βλέπεις κάθε μέρα; Διακοπή από τις υποχρεώσεις; Η επιλογή είναι δική σου. Παίρνεις τους φίλους σου, την κοπέλα σου ή το αγόρι σου (για να μην αδικήσω κανέναν), την οικογένεια σου και ξεχύνεσαι στις παραλίες. Κάθε χρόνο με το που επιστρέφεις στη δουλειά οι συζητήσεις είναι ακριβώς οι ίδιες. Πως τα πέρασες; Που πήγες; Τι όμορφο μαύρισμα και πόσο σου πάει…!!!! 
Μήπως τελικά οι διακοπές έχουν γίνει και αυτές ρουτίνα; Μήπως όλη αυτή η προετοιμασία, αγορές, εισιτήρια, πλοία, αεροπλάνα, ξενοδοχεία σου προσθέτουν άγχος; Μήπως είμαι μίζερος;

Χαχαχαχα, δεν είμαι μίζερος και ούτε θα γίνω ποτέ. Όλα είναι θέμα διάθεσης. Μπορούν λίγες ώρες στην άδεια και ήρεμη Αθήνα να αντικαταστήσουν δεκαπέντε μέρες σε ένα νησί. Μπορούν λίγες ώρες στην άδεια και ήρεμη Αθήνα να σε ηρεμήσουν. Μπορούν αυτές οι είκοσι συνολικά ώρες να κάνουν τον χειμώνα σου πιο ζεστό και ξεκούραστο. 

ΔΙΑΚΟΠΕΣ στο "γραφείο" λοιπόν και ζήτω το καλοκαίρι. 

Σας αφήνω τώρα γιατί έφτασε το πλοίο και τελειώνει η μπαταρία απ' το laptop. 

Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2011

Καθρεπτάκης

Ο Όσιος Καθρεπτάκης η (καθρεφτάκης) που λεν και οι μορφωμένοι είναι ο πιο άγνωστος για τους περισσότερους και όμως υπάρχει.

Εμφανίζεται και σου κάνει παρέα ανάλογα με το πόσο ενδιαφέρον έχει η ζωή σου. Έρχεται στη δουλειά μαζί σου, ξαπλώνει δίπλα σου, λέει την άποψη του και πάνω απ΄όλα έχει φοβερό χιούμορ. Στην ουσία αυτός είναι ο σκοπός του. Να σπάσει λίγο πλάκα μαζί σου και αν δει ότι "τσιμπάς" συνεχίζει με πιο πολύ ένταση και σου κάνει εκπλήξεις.

Έχουμε πει πολλές φορές,
"μα πως είναι δυνατόν να μου συμβαίνει εμένα αυτό;"
"ο κόσμος είναι πολύ μικρός"
"ο διάβολος έχει πολλά ποδάρια"
"όταν θες κάτι πολύ το σύμπαν συνομωτεί"
και κάτι άλλες αηδίες, το ρίχνουμε στην τύχη ή σε διαβολικές συμπτώσεις.

Μπούρδες και σαχλαμάρες (αγαπημένη μου λέξη) λέω εγώ. Πίσω απ΄όλα αυτά βρίσκεται ο φίλος μου ο "καθρεπτάκης".

Γιατί φίλος μου και από που και ως που τέτοια οικειότητα θα αναρωτιέστε ε;
Σίγα μην κουτσομπολέψω τον εαυτό μου μέσα από ένα κειμενάκι. Δε θα σας πω, αλλά πραγματικά τον έχω συμπαθήσει πολύ. Στην αρχή με ενοχλούσε η παρουσία του. Ούτε στην τουαλέτα δε με άφηνε να πάω. Τσουπ, από πίσω και αυτός. Τον έβριζα και γέλαγε, σκασίλα του, συνέχιζε το έργο του απερίσπαστος για να μου δείξει όλες τις διαστάσεις 2D, 3D (χαχαχα που λέει και ο γήινος φίλος μου).

Αναμεταξύ μας, την πρώτη φορά που εμφανίστηκε ήταν όταν ήμουν ακόμα 19. Με τον μοναδικό του τρόπο με ενημέρωσε για την κρίση στην Ελλάδα και την κατάρευση του συστήματος και των τραπεζών. Έτσι και γω έτρεξα πρώτος να πάρω όσα πιο πολλά δάνεια μπορούσα με σκοπό να μη τα δώσω ποτέ. Τελικά τα έδωσα, αλλά πέρασα καλά. Ουπς, με κουτσομπολεύω.

Ο καθρεπτάκης με την συνεχή παρουσία του και ενασχόληση του μαζί μου, μου έδωσε μία άλλη οπτική γωνία για τη ζωή όπως είναι στην πραγματικότητα όμως. Κάτι σαν τα σήριαλ του Παπακαλιάτη. Γιατί νομίζετε εξαφανίστηκε ο Παπακαλιάτης; Τον παράτησε ο καθρεπτάκης. Πήγε στους πολιτικούς αλλά τους βαρέθηκε γιατί ήταν πολύ προβλέψιμοι και ψεύτες, άσε που του ζήταγαν συνέχεια λεφτά.

Ήρθε σε μένα λοιπόν και επειδή έχω και γω πολύ χιούμορ του κάνω γω πλάκα τώρα. Κάνουμε κόντρες ποιος θα τη στήσει στον άλλον. Θα του ανοίξω και ένα account στο facebook. Δε μπορεί ολόκληρος Όσιος να μην έχει fb! Καθρεπτίνα δεν υπάρχει απ' ότι μου 'χει πει οπότε δε θα έχει και προβλήματα. Ξέρετε τώρα. Γιατί σου έκανε like, οι στίχοι απ΄τα τραγούδια για που είναι και όλα αυτά τα ωραία. Τον καρφώνω βέβαια τώρα και μπορεί να κάνει καιρό να μου μιλήσει. Λέτε να παρεξηγηθεί και να με παρατήσει;

Ότι και να κάνει εγώ τον ευχαριστώ πολύ για την ευχάριστη παρέα, του υπόσχομαι ότι δε θα κάνω σήριαλ, δε θα του ζητήσω λεφτά, αλλά φίλε Όσιε....αει στο διάολο.


Τρίτη, 21 Ιουνίου 2011

Εκείνη...

Παγιδευμένος για χρόνια στους στίχους του Φοίβου, βαρέθηκα να ζω τους έρωτες σε επανάληψη… Που είναι άραγε «εκείνη»; Είναι άτιμο να χάνεις στη ζωή το αυθόρμητο, το ξεχωριστό… Να τα ζεις όλα ξανά και ξανά και ν’ αλλάζουν μόνο πρόσωπα, όμορφα ή λιγότερο όμορφα… Οι καταστάσεις εκνευριστικά ίδιες, το ίδιο κι «εκείνες»…

Μήπως το κυνήγι «εκείνης» είναι ανούσιο και ανώφελο; Μήπως να καθόσουν στα οποιαδήποτε αβγά σου; Κι όμως κάτι μέσα σου, πάντα σου λέει να βάλεις και πάλι πλώρη μήπως και την βρεις «εκείνη»… «Αυτή τη μυρωδιά από γαζία, αυτό το βάλσαμο»…

Τι φταίει που η καρδιά δε συγκλονίζεται πια; Μήπως κουράστηκε και δαύτη απ’ το ψάξιμο «εκείνης»; Γιατί τα φιλιά σκορπάνε από ‘δω κι από ‘κει και έπαψαν να μ’ ανατριχιάζουν; Μήπως την είχα στα χέρια μου «εκείνη» και την έχασα; Μήπως κι «εκείνη» σκέφτεται το ίδιο για μένα απόψε;

Κι έτσι νιώθω να με χλευάζουν όσοι (ανυποψίαστα) δείχνουν ευτυχισμένοι, αγκαλιά σήμερα με τους περασμένους μου μεγάλους έρωτες...

Έπαψα να ερωτεύομαι και ζηλεύω τον πιτσιρικά εαυτό μου, που άρπαζε τις ευκαιρίες και δε χόρταινε να τρώει τα μούτρα του… Αλλά πολλές φορές πούλησε τον έρωτα του φτηνά και τυφλά… Κι έπαψε ο έρωτας να με συναντά και να ρωτάει για μένα…

Όσο για «εκείνη»;

«Γεννιέσαι την έχεις μητέρα
πηδάς στον αέρα σκας στο πάτωμα
εκείνη σε βάζει στην κούνια 
στα μάτια σαπούνια και γαλάκτωμα

Σου δείχνει πώς κάνει η πάπια
και μοιάζει με κάποια που 'χες γκόμενα
στο μέλλον με τ' άσπρα φωτάκια 
και με τ' αστεράκια τα φλεγόμενα

Μετά που σε στέλνουν σχολείο
στο δίπλα θρανίο εκείνη κάθεται
μικρή με τα ροζ κοκαλάκια
και τα ποιηματάκια που θα μάθετε

Για να σε προσέξει ρεψίματα κάνεις
χτυπιέσαι στους δρόμους πλακώνεσαι
της σπας με νεράντζια τα τζάμια
κι από την ταράτσα πηδάς και σκοτώνεσαι

Σηκώνεσαι κι είσαι δεκάξι
βαριέσαι στην τάξη γράφεις ποιήματα
το στήθος της θέλει να σπάσει
κυλιέται στα δάση και στα κύματα

Ποιος στίχος σου θα τη χωρέσει
που θέλει να αρέσει στους ακέφαλους
που δίνει φιλιά μες στα δόντια
κι ανοίγει τα πόδια σ' άγνωστους φαλλούς

Την ψάχνεις το σκας απ' το σπίτι
σε σέρνει απ' τη μύτη αυτό το βάλσαμο
αυτή η μυρωδιά από γαζία 
αυτή η τυραννία σε τραβά ενώ

Κανένας βοηθός δεν υπάρχει
να πει τι έχεις πάθει τι σε πόνεσε
κι εκείνη δε λέει να κοιτάξει
γκαζώνεις τ' αμάξι χτυπάς και σκοτώνεσαι

Λοιπόν έχω βγάλει και δίσκο
και πάλι δε βρίσκω εκείνο που 'θελα
πριν βγω στη σκηνή νιώθω χάλια
αδειάζω μπουκάλια με θολά νερά

Μα σαν το συγκρότημα βγαίνει
μπροστά φωτισμένη εκείνη κάθεται
χωρίς στα μαλλιά κοκαλάκια
χωρίς ποιηματάκια που θα μάθετε

Περνάω την κιθάρα στο βύσμα
με πιάνει ένα πείσμα απογειώνομαι
αρχίζω τον πρώτο μου στίχο
τρυπάω τον τοίχο και σκοτώνομαι»…

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2011

Κείμενο άνευ σημασίας

Είναι χάσιμο χρόνου. Δεν έχω τίποτε να σου πω.
Δείξε χαρακτήρα και σταμάτησε το διάβασμα. Μπορείς να κάνεις κάτι καλύτερο από το να είσαι πίσω από την οθόνη του υπολογιστή.
Μην αφήνεις την περιέργειά σου να σε καταβάλει.
Πάρε τα πράγματα στα χέρια σου και μην συνεχίζεις.
Παραδέξου ότι είσαι περίεργος και σταμάτα. Είναι παράλογο να χάνεις το χρόνο σου άσκοπα. Δώσε ένα τέλος.
Είναι δυνατόν να διαβάζεις έτσι αβασάνιστα αυτές τις βλακείες; Είναι δυνατόν να κάθεσαι άσκοπα μπροστά σε αυτό το ηλίθιο κείμενο; 
Κάθεσαι σαν μαγνητισμένος, διαβάζοντας αυτά τα σκουπίδια που έγραψε ένας ανόητος.
Φτάνει! Μέχρι εδώ. Σταμάτησε. Σου ξαναλέω ότι δεν έχω να σου πω απολύτως τίποτα. Δεν ντρέπεσαι πια να συνεχίζεις παρά τις τόσες προειδοποιήσεις;
Αυτή είναι η τελευταία σου ευκαιρία. Σε λίγο τελειώνω και δε θα σου έχει μείνει τίποτα. Δεν θα έχεις ωφεληθεί το παραμικρό, ενώ αντίθετα θάχεις χάσει άθλια και χαζά τον χρόνο σου. Γι' αυτό σταμάτησε αυτή την στιγμή. Έστω και τώρα ξύπνα από τον λήθαργο και επαναστάτησε.
Παρά τις τόσες προειδοποιήσεις, εσύ συνεχίζεις σαν μαγνητισμένος να διαβάζεις άπληστα.
Είσαι ανίκανος να σταματήσεις. Δεν αντέχεις και από περιέργεια έχεις φτάσει μέχρι την τελευταία λέξη χάνοντας και τα τελευταία ίχνη της αξιοπρέπειάς σου.
Έτσι δεν είναι;

Κυριακή, 12 Ιουνίου 2011

Το βλέμμα του μωρού

Ο πονοκέφαλος εμφανίστηκε με το που μπήκα στο κατάστημα παπουτσιών. Δυνατές φωνές, ερωτήσεις για το υπέροχο "ζευγάρι" που θα καλύψει τις πατούσες αυτό το καλοκαίρι. Πωλήτριες με νεύρα, πελάτισες με την αγωνία ζωγραφισμένη στα μάτια τους. Υπάρχει στο 38; Σε άσπρο;  
Εγώ να κοιτώ σα χαμένος, ένας άλλος άντρας να λέει τη γνώμη του έξω από το κατάστημα (δεν ήταν τόσο τολμηρός) και γυναίκες όλων των ηλικιών να φωνάζουν και να ψάχνουν ταυτόχρονα. 
Η κρίση μάλλον δεν τις έχει αγγίξει ακόμη.
Και κει που η απελπισία, η ζέστη και η βαρεμάρα με είχαν αναγκάσει να κάτσω σε ένα σκαμπό το βλέμμα μου συναντήθηκε με το βλέμμα ενός μωρού που ήταν στην αγκαλιά της μαμάς του.
Αμέσως άρχισα να κουνώ τα χέρια και να του χαμογελάω για να του τραβήξω την προσοχή. Ευτυχώς που η μαμά ήταν απασχολημένη με το δικό της "ζευγάρι" αλλιώς θα είχα παρεξηγηθεί.
Με απορρόφησε τόσο πολύ που πλέον δεν άκουγα τίποτα. Μόνο το κοιτούσα. Ήταν τόσο ήρεμο και γαλήνιο. Η καθαρότητα της ψυχής έβγαινε στο βλέμμα του. Δεν είχε αγωνία, άγχος, ζήλια, κακία. Απλά παρακολουθούσε. Είχε αυτό που ζητούσε. Μια σίγουρη αγκαλιά που το προστάτευε. Του έκανα νοήματα και προσπαθούσε να με μιμηθεί. Η πιο ευχάριστη μίμηση. Το κοιτούσα και κατάλαβα ότι ζήλευα. 
Ζήλευα που μόνο αγαπάει.
Αν το βλέμμα όπως λένε είναι ο καθρέφτης της ψυχής τότε θα ήθελα να ξαναγίνω μωρό.
Στον αναστατωμένο κόσμο που ζούμε το μωρό είναι ένας φιλόσοφος.

Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2011

Γλυκιά ζωή, γιατί να σε βαρεθώ…

Μια φράση βαριά κι ασήκωτη κι όμως έβγαινε απ’ τα χείλη του συχνά πυκνά. Χτυπημένος απ’ την «παλιαρρώστια», καθηλωμένος στο καροτσάκι, αδύναμος στο σώμα. Εκείνος που έσπαγε πλάκα με τη ζωή και τους ψεύτικους κανόνες της, εγκλωβίστηκε σ’ ένα σχήμα οξύμωρο…  Ένας αϊτός χωρίς φτερά… 

Για χρόνια έζησα λυπημένος για την απώλεια του. 60 χρόνια ζωής μου φάνταζαν λίγα. Ένα σύντομο και ημιτελές ταξίδι. Ξεχασμένοι προορισμοί, χαμένες παραστάσεις κι εμπειρίες. «Κρίμα», σκέφτηκα πολλές φορές. Πανεπιστήμονας, οξύθυμος και άδικος, όμορφος, πλακατζής κι αγαπησιάρης, ηθικός, ειλικρινής, διανοούμενος και μάγκας μαζί.  Προδόθηκε απ’ την καλύτερη του φίλη, τη ζωή. «Κρίμα», ψέλλιζα ο φοβητσιάρης…

«Τριανταρίζοντας» στην Ελλάδα της κρίσης, νιώθω μια αγαλλίαση για εκείνη την φλογερή ύπαρξη κι ας έσβησε νωρίς. Για να πεισμώσει και να δυναμώσει τη μάνα μου, της έλεγε χαμογελώντας στα τελευταία του πως «δεν είναι για χόρταση η ζωή». Τι να προλάβεις να χορτάσεις εξάλλου απ’ το πιο πολύτιμο αγαθό; Τους έρωτες, τους αγώνες, τις φιλίες, τις παρέες, τους ενθουσιασμούς και τις απογοητεύσεις, τις χαρές ή τις λύπες;

Εκείνος έπιασε το νόημα νωρίς κι έκανε του κεφαλιού του… Όλα τοις μετρητοίς και κανένα σκόντο… Ερωτεύτηκε, αγάπησε, τσακώθηκε, ταξίδεψε, έβρισε, ξόδεψε, έχτισε, γκρέμισε… Αλήθεια, πόσους τέτοιους ανθρώπους βλέπετε τριγύρω;  

«Γλυκιά ζωή, γιατί να σε βαρεθώ» έλεγε κι εκείνη τη στιγμή μέσα στο οξύμωρο σχήμα σφράγιζε σοφία κι άναβε ένα σπίρτο για όσους θέλουν και αντέχουν λίγο φως στα σκοτάδια…

Σ’ ευχαριστώ πατέρα… 

Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2011

"Φανταστικές ιστορίες"

Μικρός ήθελα να γίνω αεροπόρος. Ασχέτως αν φοβόμουν τ' αεροπλάνα. Ήταν η φαντασίωση μου. Ήθελα να πετάω πάνω απ' τις γειτονιές και να ρίχνω καραμέλες στα παιδιά. Οι μεγάλοι γελούσαν γιατί έλεγα... "αεροπόρδος". Η ¨φανταστική ιστορία" κράτησε μερικά χρόνια. Πέρασα καλά που την είχα στο μυαλό μου και έτσι είπα να συνεχίσω και τώρα που μεγάλωσα -40ρης γαρ- (βλέπε "Χαλασμένο Lancia").

Η φανταστική ιστορία δεν έχει όρια. Μπορείς να την τραβήξεις όπως και όσο θες. Να την πας απ' το ένα άκρο στο άλλο χωρίς να δώσεις λογαριασμό σε κανέναν. Να την εξιστορείς και να γελάς με τους φίλους σου. Φεύγεις για λίγο από την καθημερινότητα.

Μπορείς να κάνεις  το αφεντικό, τον γκόμενο, τον λεφτά με τα σπορ αυτοκίνητα, τον Πρωθυπουργό (υπάρχουν και οι άσχημες φαντασιώσεις),  τον ήρωα (τη Λόλα απ' τη φωτιά ποιος θα τη βγάλει;) και πολλά άλλα βέβαια χωρίς να έχεις καθόλου ΑΓΧΟΣ.

Και τελικά λέει, μία φαντασίωση σου γίνεται πραγματικότητα. Αρχίζεις και ζεις την αληθινή "φανταστική σου ιστορία". Όταν τελικά αποφασίζεις να την πεις στους "φίλους" σου συνεχίζουν να γελάνε γιατί έτσι τους έχεις συνηθίσει. Θες να τους πείσεις ότι τη ζεις πραγματικά. Δε μπορείς να την ευχαριστηθείς γιατί δε σε πιστεύει κανείς. Δε μπορείς να την πας από το ένα άκρο στο άλλο γιατί πρέπει να δώσεις λογαριασμό. Σταματάει να έχει πλάκα, έχεις ΑΓΧΟΣ  και  τελικά την ξανακάνεις φανταστική.

Φοβάσαι να αντιμετωπίσεις τις αγωνίες σου, τους φόβους σου και τα όνειρα σου, τις "φανταστικές σου ιστορίες".

Δεν κατάφερα να γίνω "αεροπόρδος" αλλά καραμέλες στα παιδιά δίνω.

Δευτέρα, 30 Μαΐου 2011

Τα ζόμπι του καταναλωτισμού…

Σαν παρακμιακά ζόμπι βγαλμένα από Β-movie, τριγυρνάνε στο mail μου το τελευταίο διάστημα οι κάθε είδους «προσφορές» για κάθε απίθανο προϊόν, καλώντας με να τρέξω να το αγοράσω ηλεκτρονικά πριν εξαντληθεί και "αποδειχτώ" για ακόμα μια φορά κορόιδο…

Τα φαντάσματα του παλιού «καλού» εαυτού μας, δε λένε να μας εγκαταλείψουν. Έστω «ξεβράκωτα» και χωρίς το πολυτελές περιτύλιγμα του παρελθόντος επιστρέφουν στον τόπο του εγκλήματος και υπόσχονται σχεδόν τα πάντα σε εξευτελιστική τιμή…

Έτσι είναι ο καπιταλισμός και το αγαπημένο του παιδί, ο υπερκαταναλωτισμός. Δε διστάζει να φουσκώσει μια τιμή και ένα προϊόν, να σε κάνει να ιδρώσεις μόνο και μόνο για να τo αγγίξεις, να δώσεις όλο σου το είναι για να νιώσεις ικανός να το αποκτήσεις και όταν έρθει η ώρα της κρίσης (όχι της χριστιανικής, της οικονομικής) να το ξεγυμνώσει από υπεραξίες και γκλαμουράτα επιτόκια, χωρίς ίχνος ντροπής και τύψεων για το παραμύθι που σου πούλαγε τόσο ακριβά. Κι εσύ νιώθεις περήφανος, κορδώνεσαι σαν παγώνι και πανηγυρίζεις που τόσο καιρό σπατάλαγες στο πουθενά το χρήμα σου…

Κι εκείνη η κακόγουστη αντίστροφη μέτρηση να προσπαθεί να σε αγχώσει μη τυχόν και χάσεις το νέο κελεπούρι που βρέθηκε στο δρόμο σου. Είχε κάποτε και το παζάρι μια γοητεία, είχε και το κυνήγι της προσφοράς τα λαγωνικά του. Τώρα ο πιο «on-line», ο πιο γρήγορος είναι και ο πιο μάγκας… Τζάμπα ή με 80 τοις εκατό έκπτωση μάγκας…

Τα ονόματα των εν λόγω site; Αν τα διαβάσεις γρήγορα το ένα μετά το άλλο, νομίζεις πως ακούς τον επιθανάτιο ρόγχο της ψευτογκλαμουριάς και της κακογουστιάς που μας ανάθρεψαν και μας κανάκεψαν. "Elapare, cheapis, prolaveto, lucky me, must have" και άλλα πολλά εμετικά να προσπαθούν να διασκεδάσουν τη φτώχεια μας. Σαν πολύχρωμες «νέον» επιγραφές σφηνωμένες άναρχα πάνω απ’ την καλύβα του Καραγκίοζη…
   
Όσο για τις «ανάγκες» μας, παραμένουν ίδιες και απαράλλαχτες. Αυτοκίνητο, αδυνάτισμα, spa, μαλλιά (!) είναι οι κατηγορίες που πρωτεύουν σε προσφορές για τον Έλληνα του 2011, ο οποίος δεν χορταίνει οικονομικές και ψυχολογικές φάπες, αλλά αν το αμάξι του δεν καθαριστεί βιολογικά, θα βγάλει μετά βίας τη χρονιά…

Και ψώνισα και ίσως ψωνίσω ξανά ηλεκτρονικά καλούδια, αλλά δεν μοιάζουν πολύ αστεία έτσι όπως μας παρακαλάνε τα πάλαι ποτέ άπιαστα και ακριβά όνειρα μας; Δε μοιάζουν όλο και πιο αχρείαστα; Ήταν δικά μας τα όνειρα; Δικές μας οι ανάγκες;